Achterdetraliesvandeangst.jouwweb.nl
Home » DEEL 8

DEEL 8

 

Hoofdstuk 34.

 

De mens is geest en dat is alles wat hij moet weten. Geest zegeviert over materie (Indianenleider White Eagle).

 

Door ‘mijn’ paniekstoornis - in combinatie met de uitputting, de geringe belastbaarheid, de slechte weerstand, de lage stressbestendigheid en het trage herstel na een geestelijke en lichamelijke inspanning - en doordat ik mijn thuiswerkbaan bij het blad verloor, ben ik dus sinds maart 2011 huisman en is Sonny de enige kostwinner. Vind ik dat heel erg? Nee!

 

Het is een taboe om niet betaald werk te verrichten, maar ik kan niet anders concluderen dan dat ik als noodgedwongen huisman in mijn element en op mijn plaats ben. Afgezien van het feit dat ook het doen van het huishouden veel en geregeld teveel van mijn krachten vergt, vind ik het best comfortabel om huisvader te zijn.

 

Heerlijk vind ik het om te koken, wat te pielen op internet, mijn weblogs bij te houden (schrijven is immers mijn aangeboren passie), muziek te luisteren, de kinderen te verzorgen en het huis en de tuin een beetje bij te houden. Ofschoon, ik ben altijd weer blij als het winter is, alleen maar omdat ik onze vreselijke onkruidtuin dan niet meer hoef te schoffelen en te harken. Tuinieren kan best leuk zijn, maar iedere twee weken een flinke lap moeten schoffelen, is niet mijn idee van genot. Ik weet wel dat we allemaal wel eens of wel vaker dingen moeten doen met tegenzin, maar als je aan het einde van je krachten bent, vergt dat meer van je dan wanneer je redelijk of heel fit bent.

 

Het pure huismanschap vind ik geen beklagenswaardige levensinvulling. Als journalist die iedere week op pad moest, was ik beslist niet gelukkiger. Integendeel, ik denk dat ik me nu diep van binnen gelukkiger voel dan toen ik nog opdrachten moest vervullen. Ik schrijf graag, maar dan het liefst in totale vrijheid en niet in opdracht van een hoofdredacteur.

 

De weinige energie die ik heb, verbruik ik overdag echt wel op. En 's avonds lekker tv kijken, languit op de bank. Een paar keer per week naar de sauna om de accu op te laden en zo blijf ik op de been. Op deze wijze kan ik enigszins functioneren, op een manier die prettig en goed is voor mij, voor mijn gezin en voor mijn familie.

 

Als huisman geniet ik van mijn vrijheid waar ik het net al over had. De meeste Watermannen (sterrenbeeld) zijn echte vrijbuiters en ik vorm daar geen uitzondering op. Ik gedij niet goed onder gezag. Mijn eigen gang moet ik kunnen gaan. Het lied Laat me van wijlen Ramses Shaffy vind ik daarom zo tot de verbeelding spreken. Laat me mijn eigen gang maar gaan…   De enige verplichting die ik als huisvader heb, is goed te zijn voor mijn gezin. Op die manier ben ik, in deze situatie, op m'n gezondst en het meest waardevol.  

 

Natuurlijk mis ik wel eens de lol die je kan trappen met en de steun die je kunt hebben aan collega’s op het werk. En ik zou liegen als ik ontkende dat ik wel eens hunker naar maatschappelijk succes, naar erkenning als schrijver en als denker en dat ik streef naar een groter doel in mijn leven. Daar heb ik ook al over geschreven tussen deze kaften. Echter, ik wil alleen nog iets doen dat bij mij past, waar ik echt achter sta. Als roddeljournalist vond ik het vaak schaamterijk om mensen naar hun privéleven te moeten vragen om daar vervolgens een sappig verhaal van te brouwen. Ik weet wel dat heel veel BN-ers die afhankelijk zijn van de publiciteit in de bladen het helemaal niet erg vinden dat de bezoekers van de kapsalons volledig op de hoogte zijn van hun wel en wee, maar het werk paste gewoon niet bij mijn persoonlijkheid. Ik voelde me vaak als een politieman die moest gaan inbreken en als een brandweerman die het vuur moest aanwakkeren. Het voelde tegennatuurlijk. Met mijn empathie en diepzinnigheid wil ik iets anders doen dan roddelverhalen schrijven, ook al ging het me heel goed af, had ik hele lieve en aardige collega’s en heb ik er aardig mee verdiend.

 

Werken kan zalig zijn, maar een betaalde baan kan ook afmattend, frustrerend, te belastend, onethisch en zelfs ziekmakend zijn. Ik ken zoveel mensen die ongelukkig zijn door en op hun werk, die hun bazen en collega’s haten, die zich iedere dag afvragen waar ze mee bezig zijn en die nooit toekomen aan wat ze eigenlijk zouden willen doen en wat ze zouden kunnen doen. Die mensen zijn gespannen, lopen op hun tenen, worden ziek, zijn thuis niet te genieten en doen onaardig tegen anderen, puur omdat ze niet lekker in hun vel zitten vanwege de hekel die ze hebben aan hun werkende bestaan.

 

Dus laat ik maar proberen te genieten van mijn leventje als huisvader. Straks komt er wellicht een tijd dat ik mezelf weer geweld moet aandoen en een baan dien te aanvaarden die ik verafschuw of die teveel van me vergt. Stel je voor dat Sonny haar baan kwijt raakt… Nood breekt alle wetten. Misschien moet ik dan wel thuis dozen gaan vouwen of pennen in elkaar gaan zetten om toch een beetje brood op de plank te krijgen! Of misschien moet ik dan wel weer solliciteren bij de kranten en vragen of ik van thuis uit telefonische interviews kan doen. Ik moet er niet aan denken!

 

Reken maar, dat ik dan terugverlang naar deze tijd en situatie, ook al is het ook nu niet ideaal. Ik kan er dus maar beter nu van genieten. Ik hoef lekker niet te werken voor zo'n stomme baas, ik hoef geen opdrachten te vervullen waar ik geen zin in heb. Geen files, geen werkdruk, geen geroddel en gekonkel op de werkvloer...

Ik ben relatief vrij. Bovendien heb ik m'n handen vol aan m'n kwalen. Schuldig hoef ik me niet te voelen, want ik doe genoeg: ik was, strijk, poets, schoffel, kook, was af, droog af en ben er altijd voor de kinderen. En ik vervaardig naar mijn eigen onbescheiden mening zinvolle en openhartige teksten op mijn websites en weblogs. Teksten waar menigeen wat aan heeft. Meer dan aan een roddelverhaal, denk ik. Al teveel afgeven op de roddeljournalistiek wil ik echter ook weer niet, want ik heb jarenlang uit die ruif gegeten, ik was fanatiek in mijn werk en ik heb hele leuke dingen meegemaakt. Met veel BN-ers had ik een leuk contact.

 

Maar nu, als huisman, voel ik me gelukkiger en energieker dan als journalist. Vrouwlief vindt het prima zo. Ik ben een bofkont. Ze begrijpt me volledig en verlangt niet het onmogelijke van me. Ze respecteert mij zeer, en ik haar heel erg.

De laatste tijd krijg ik weer complimentjes, van de kinderen met name, over mijn uiterlijk. Ik verzorg me iets beter. Ik geef wat meer geld uit aan leuke kleding, föhn m'n haren iedere ochtend (en dan wat gel erin) en ik ben aan het lijnen. Gelukkige mensen verzorgen zichzelf beter dan ongelukkige mensen. Een goede verzorging hoort bij een gezonde levensstijl met voldoende ontspanning, levensvreugde en uitdagingen.

 

Je communiceert ook met je uiterlijk. Hoe je eruit ziet, heeft wel degelijk invloed op je eigen gemoedstoestand en op hoe anderen over je denken en wat ze bij je voelen. Ik merk dat de kinderen, die erg modebewust zijn, het fijn vinden als hun vader er wat vlotter bij loopt. Ik voel me zelf ook beter in een leuk colbertje dan in een slobbertrui. In leuke kleding voel je je automatisch sterker. Ik draag veel blauw, want het is de kleur die bij me past en die me een goed gevoel geeft.

 

De WW-uitkering die ik tot het einde van 2012 ontvang, maak ik tot de laatste cent op. We gaan lekker shoppen, ontbijten in restaurantjes, naar de sauna en we boeken reisjes. Als je in de hoek zit waar de klappen vallen - al heel erg lang, eigenlijk voortdurend - dan moet je jezelf en je naasten juist EXTRA verwennen. Pluk niet de dag, maar ieder moment! Lekker puh!

 

Het leven is al zwaar genoeg. Het leven is als een rots UIT de branding die je als een rots IN de branding moet meetorsen. En vaak tors je niet alleen je eigen rots uit de branding mee, maar ook die van je naasten en van de wereld (als je een betrokken persoon bent, zoals vrouwlief en ik).

 

Steeds duidelijker zie ik de niveauverschillen van mensen en hoe mensen - zelfs redelijk gezonde, gefortuneerde en succesvolle mensen - lijden onder hun hebzucht, geldzucht en jaloezie. Ik zie hoe miljonairs steeds gieriger worden en alleen maar met geld bezig zijn, ik zie hoe gepensioneerde miljonairs zich geen raad weten met hun vrije tijd en vrijheid en totaal geen andere interesses hebben dan geld.

Dan voel ik me rijk. Omdat ik niet zo ben. Omdat mijn kop niet in die geldstrop hangt. Omdat ik kan genieten van de dauwdruppels op een spinnenweb, van een ontbijtje in een smoezelige kroeg en van het vaalgele zonlicht in de dichte mist, omdat ik een goede relatie heb met vrouw en kinderen en niet op voet van oorlog leef met mijn bloedverwanten. Omdat ik mijn tegenstanders heb vergeven en de woede kan loslaten.

 

Zoveel mensen die veel hebben, ZIJN niks.

 

Het gras wordt steeds minder groen aan de overkant. Mijn eigen gras wordt echter steeds groener.

 

Mensen die tijd genoeg hebben en die deze tijd nuttig besteden - soms door niks te doen: de grootste inspiratiebron - kunnen heel waardevolle dingen ontdekken en doen. Charles Darwin kon dankzij ruime financiële middelen (rijke schoonouders en vader) doen wat hij wilde doen. Hij had de tijd. Hij ging reizen en ontdekte de evolutietheorie. Als hij al zijn energie had moeten steken in lesgeven en zou zijn opgeslokt door een alledaagse baan van 8 tot 6, dan had hij die evolutietheorie waarschijnlijk nooit kunnen bedenken. Wat hadden we dan een boel niet geweten! Wat was onze beschaving dan nog primitief geweest!

We moeten mensen veel meer vrij laten, steunen, inspireren en aanmoedigen en laten doen wat ze willen doen, waar hun hart zit en waar ze goed in zijn. We moeten agenda's open laten en niet vol proppen uit angst dat die mensen anders niks doen.

 

We moeten mensen meer vertrouwen. We moeten erop vertrouwen dat mensen van zichzelf en vanuit zichzelf wel weten en doen wat goed is voor hen en wat daarmee goed is voor de samenleving. Ik heb als weblogger, vind ik zelf, zoveel meer waarde dan als journalist of als professioneel columnist. Ik heb als weblogger al zoveel waardevolle en af en toe leuke en mooie dingen geschreven.

 

De samenleving is louter bezig met status, geld verdienen, met in het gareel lopen en met het elkaar beoordelen op die criteria. Mensen zijn bang voor elkaar, er heerst wantrouwen en mensen zitten vol met afgunst en met de angst dat een ander het beter heeft of krijgt.

 

We beknotten en verplichten elkaar en houden elkaar veel te nauwlettend in de gaten. We vertrouwen niemand en gunnen niemand zijn of haar vrijheid. We laten mensen niet zelf nadenken en niet zelf beslissen. Creativiteit smoren we in de kiem en doen we af als een hobby en als iets waar geen droog brood mee is te verdienen. Met alle kwalijke gevolgen van dien: mensen voelen zich opgejaagd en overvraagd, worden ziek, agressief, opstandig, ongelukkig, crimineel. We wikkelen ons in cynisme en beperken en veroordelen elkaar. We willen die ander alleen maar in een keurslijf dwingen en houden.

 

Een mens moet kunnen zijn zoals hij bedoeld is te zijn. We verplichten en beperken mensen nochtans teveel, we leggen de ander veel teveel op. We hebben veel te weinig oog voor de creativiteit en voor de originaliteit van mensen. We zijn ons als maatschappij, als samenleving, veel te weinig bewust van de kracht van het vrij laten.

 

Kijk, ook bovenstaande zul je nooit lezen en zou ik nooit kunnen schrijven in een krant of in een tijdschrift, en toch is het een interessant en waardevol 'geluid'. Ik ben geen nieuwsjager, ik ben een denker. Als huisman en als blogger heb ik de tijd om tot mooie en interessante theorieën te komen. Ik besteed mijn gedachten nuttiger dan toen ik als roddeljournalist moest duiken op scheve schaatsen die BN-ers hadden gereden.

 

Nogmaals, als huisman en als vogelvrije weblogger voel ik me best goed. Ik vind het heerlijk om mijn eigen baas te zijn. Ik kan niet goed onder een baas werken en diep in mijn hart wil ik het ook nooit meer. Dit voelt veel te goed.

 

 

Het is misschien arrogant, maar daar ben ik ook te goed en te slim voor. Op bijna iedere werkplek moet ik mezelf geweld aandoen en kan ik minder excelleren dan wanneer ik vrij ben. Als ik vrij ben, kom ik uitstekend uit de verf en heb ik een aanzienlijke meerwaarde. De maatschappij ziet dat echter niet en accepteert dat niet. Iedereen moet hetzelfde zijn en doen en in de pas lopen, doen wat van je wordt verlangd, zwoegen voor Het Systeem! We zijn allemaal slaafsoldaten.

 

Helaas moet je in de samenleving geld hebben voor je primaire noden en andere levensbehoeften. Alleen de zon komt nog gratis op, maar daar zullen ze ooit ook wel belasting op gaan heffen. Het liefste won ik de poet om financieel onafhankelijk te zijn. Dat verdomde geld is en blijft een probleem. We hebben een samenleving geschapen waarin alles draait om geld, geld uitgeven en geld verdienen. Al dat geld wordt rondgepompt. Het is een krankzinnig, stompzinnig en ziek(makend) systeem, maar we houden het in stand. We denken dat we niet meer terug kunnen, dat er geen andere mogelijkheden zijn. Echter, iedere dag wordt bewezen dat het een verderfelijk, mensonterend en negatief systeem is. Alleen de ‘moneymakers’ vinden en hebben het geweldig.

 

Dit soort teksten vervaardig ik ook dikwijls op mijn blogs. Ik kan schrijven wat ik voel en denk, en dat is een groot voorrecht. Mijn lezers ben ik ontzettend dankbaar voor hun aandacht en interesse. Dat betekent heel veel voor me. Een blogger of schrijver zonder lezers en fans is niks.

 

Hoofdstuk 35.

 

Wees tevreden met wat je nodig hebt in plaats van met wat je verlangt (Sioux).

 

Hoewel ik als huisman gelukkig ben en ik op internet ook wel schrijf over ontroering, schoonheid, liefde, de weg naar een groenere en eerlijke samenleving en grappige situaties, kruip ik toch nog vaak achter de computer om te bloggen over mijn onvrede over de maatschappij, de politiek en mijn leven. Al eerder heb ik in dit boekwerk aangegeven dat het me oplucht om mijn hart te luchten.

 

Ik ben sowieso een heel prikkelgevoelig en impulsief mens. Als ik bijvoorbeeld iets lees over een politieke beslissing die me razend maakt, bijvoorbeeld over de aanleg van een nieuwe weg door een groen hart, dan moet ik mijn verontwaardiging daarover kunnen uiten. Dan pas ben ik het kwijt en kan ik door. We leven nu eenmaal in een maatschappij die me eigenlijk continu verontwaardigt en ik leef nou eenmaal in een lijf dat constant raar doet en heb een hoofd vol met angst…

 

Volgens mij (maar zeker weten doe ik dat natuurlijk niet) trek ik op mijn weblogs behoorlijk wat ramptoeristen aan, oftewel mensen die mijn geschreven sporen speciaal volgen omdat ik veelal bericht over mijn frustraties en levenspijn. Het doet immers goed om te vernemen dat een ander het ook niet makkelijk heeft, of het zelfs nog lastiger heeft. Een aantal van de vaste volgers leeft daadwerkelijk mee, hetgeen ik kan opmaken uit mails die ze me sturen en waarin ze me aanmoedigen om de moed erin te houden. Heel lief vind ik dat.

 

Sommige bloglezers voelen zich geroepen om me te willen helpen. Ongevraagd komen ze aanzetten met tips en adviezen. Goed bedoeld, maar er zat nog nooit een gouden tip bij. Ik heb nu al zo lang last van pleinvrees en uitputting dat ik onderhand alles heb geprobeerd, alle soorten therapie heb gevolgd en alle hulpmiddelen heb toegepast, van meditatie (lees; niet denken) tot positief denken.

 

Misschien is het arrogantie van me om te denken dat ikzelf dikwijls wél vaak (ongevraagd) gouden tips geef aan mensen die in de emotionele of romantische puree zitten. Een vriendin van mijn vrouw die het niet makkelijk heeft, stelt mijn raad nochtans erg op prijs. Laatst ontving ik een mailtje van haar waarin ze schreef dat mijn confronterende manier van communiceren haar bevalt, en dat ik het vaak bij het juiste eind heb. Laat ik dan ook maar niet aan valse bescheidenheid doen. Ik denk dat ik zoveel heb meegemaakt, dat ik zoveel inzichten heb verkregen en dat ik zoveel empathie heb, dat ik inderdaad ook bij anderen vaak kan aangeven waar de schoen wringt en hoe ze de knelling zouden kunnen voorkomen. Eigenlijk vind ik mezelf, al dan niet terecht, een veel betere psycholoog dan de meeste professionele psychologen.

 

Hoe dan ook, een medeblogster met een 'helpcomplex' of met de roeping om anderen constant te moeten beleren en te moeten bijsturen, wilde ook van mij haar project maken. Ze heeft zelf heel veel meegemaakt, schrijft ze telkens, maar niemand weet wat (ik beschrijf mijn sores ten minste). Ze schijnt nu helemaal verlicht te zijn en geeft in haar blogs tips hoe we allen gelukkiger kunnen worden. Haar adviezen getuigen in mijn visie meestal van psychologie van de koude grond. Ze trapt heel wat open deuren in. Ik weet heus wel dat je eerst tot tien moet tellen als je boos wordt of dat ieder nadeel een voordeel heeft. Ik zou het veel interessanter vinden wanneer deze vrouw zou beschrijven wat zij heeft meegemaakt, welke overwinningen ze heeft behaald op zichzelf en hoe haar dagelijks leven reilt en zeilt. Nu doet ze net alsof ze ooit in de piepzak zat en nu nooit meer.

Ze nodigde me als vriend uit op Facebook. Ik gaaf haar een kans. Omdat ik geen reacties toelaat op mijn weblogs, zag ze Facebook blijkbaar als een mogelijkheid om met mij in contact te komen. Ze viel meteen bij de eerste chatsessie met de ‘hulpdeur’ in huis. Een beginnend therapeut kende ze, schreef ze, en die beginnende therapeut wilde me gratis en voor niks helpen. Maar... en nu komt het... de Nederlandse, vrouwelijke versie van Dr. Phil vroeg zich af of ik wel geholpen WILDE worden.

 

Blijkbaar had ik in mijn blogs onvoldoende duidelijk kunnen maken dat ik mezelf al een kwart eeuw uit de brand aan het helpen ben. Ooit stond mijn huis in lichterlaaie, maar ik heb de grootste vlammen weten te blussen. In sommige vertrekken smeult het hout nog na, maar ik ben begonnen om de woonkamer opnieuw op te bouwen en in te richten.

 

Ik vatte het dan ook op als een aantijging dat deze vrouw zich afvroeg of ik wel beter WILDE worden. Een suggestieve, haast gemene vraag. Een suggestieve vraag met een hele foute veronderstelling. Die vraag impliceert namelijk dat ze van mening is dat ik het heerlijk om me in mijn sores te wikkelen en dat ik niets WIL doen om te genezen. Dat vooroordeel doet geen recht aan mijn dagelijkse strijd(lust) en aan mijn onophoudelijke pogingen om te genezen.

 

Ik kan werkelijk niet begrijpen dat deze vrouw op basis van mijn ontboezemingen op mijn weblogs tot haar negatieve conclusie of diagnose over mij is gekomen. Helaas kies je als scribent niet uit wie je leest en hoe je woorden worden geïnterpreteerd en worden verdraaid.

 

Het wijf (sorry, maar ik ben kwaad!) heeft geen flauw idee... Ze denkt dat ze het allemaal weet. Een beginnend therapeut... Ik heb er al 40 versleten! Ervaren en beginnende behandelaars! Op mijn website staat nota bene een uitleg van mijn eigen NOW-therapie en die heeft me al heel ver gebracht. Want het ging ooit veel, veel, veel slechter met me. Op eigen kracht, via eigen inzichten en met heel veel steun van Sonny – de enige die me echt HELPT en BIJSTAAT - ben ik uit het diepste dal gekropen. Ik ben nog niet boven, maar klauter wél omhoog. En het is heus niet zo dat ik niet meer open sta voor hulp. Dagelijks pik ik nuttige inzichten op van andere mensen, via de tv bijvoorbeeld, die ik in de praktijk toepas. Ik weet echt wel dat ik de wijsheid niet in pacht heb en dat ik ook van anderen nog heel veel kan leren. Maar dan moet die ander wél met iets goeds komen aanzetten en niet met de indirecte beschuldiging dat ik niet geholpen WIL worden!

 

Misschien is het overdreven dat zo’n reactie, niet eens kwaad bedoeld waarschijnlijk, me furieus maakt, maar ik ben nou eenmaal een impulsief persoon die heel fel reageert op alle prikkels en die onrecht en onrechtvaardigheid maar ook domheid niet kan uitstaan.

 

Onmiddellijk na onze vluchtige eerste kennismaking op Facebook (dat ik gekscherend Fakebook noem, omdat iedereen alleen maar over leuke dingen schrijft en een masker opzet) heb ik deze Groningse uitgave van dr. Phil als vriendin van Facebook verwijderd. Zulk vlees wil ik niet in de Facebook-kuip hebben...

 

Zo’n mens zit op haar troon van zogenaamde almachtige wijsheid en onuitputtelijke kracht, doch afgesneden van haar gevoel... in haar rol van 'HELPSTER'...

 

Mensen adviseren me trouwens best vaak om naar een zelfhulpgroep te gaan en daar mijn situatie te bespreken met lotgenoten, maar dat is niks voor mij. Ik ben immers helemaal geen groepsdier (ik ben juist ontzettend allergisch voor groepen) en bovendien ben ik nog niemand tegengekomen die meer wist dan ik over angst en uitputting. Ik ben gewoon niet het type dat in zo’n groepje ervaringen gaat zitten uitwisselen. Misschien dat andere mensen heel veel baat hebben gehad of hebben bij een zelfhulpgroepje, maar zonder dat ik het ooit heb geprobeerd, weet ik dat het niks voor mij is. Ik ga af op mijn gevoel en op de instinctieve signalen van zin en tegenzin.

 

Ik heb wel eens op een website gekeken waar mensen met angststoornissen met elkaar communiceren, maar dat beviel me in ’t geheel niet. Iedereen zat elkaar te beleren en gek te maken, vond ik. En het ging alleen maar daar over. Ik had niet het gevoel daar iets aan te hebben of er iets van op te steken. Maar nogmaals, dat is een heel persoonlijke beleving. Wat voor mij geldt, hoeft niet voor een ander op te gaan. En wat nu voor mij geldt, hoeft niet per se later ook nog voor mij te gelden!

 

In elk geval ga ik op mijn manier vooruit. Ik geloof in mijn eigen methoden om vooruitgang te blijven boeken. Ik krijg de ellende niet weg, maar leer wel steeds beter met de koppige en slijtvaste malaise om te gaan.

 

Hoofdstuk 36.

 

Je kunt geven zonder lief te hebben, maar niet liefhebben zonder te geven (indianenspreekwoord).

Zelf doe ik alles om te herstellen. Maar de samenleving (eerder een ‘tegenleving’) werkt niet bepaald mee. De maatschappij erkent mijn lijden immers niet, vooral financieel niet. Mensen zoals ik worden de dupe van de bezuinigingsmaatregelen van het kabinet, gedurende deze economische en financiële crisis. Op mensen zoals ik word gekort en beknibbeld. Omdat wij niet mee kunnen doen aan de geldcarrousel. En dus krijgen we ‘gewoon’ niks meer. Met nog meer stress voor ons tot gevolg. Hoe moet je met groeiende financiële zorgen in hemelsnaam rust en ontspanning vinden en waar moet je je ontspanning  en je medische en therapeutische behandelingen van betalen als je niets meer krijgt? Mijn vrouw werkt wél, maar met vier personen kunnen we daar niet bepaald ruim van leven. We moeten ook nog sparen voor onze oude dag (pensioen hebben we nooit kunnen opbouwen) alsmede voor de studie van onze slimme kinderen

.

Vanaf maart 2013 krijg ik geen WW-uitkering meer. Het is logisch dat die toelage stopt, maar ik had van meet af aan eigenlijk arbeidsongeschikt verklaard dienen te worden. Echter, volgens de uitkeringsinstanties ben ik te gezond om in aanmerking te komen voor een dergelijke uitkering en moet ik me beschikbaar stellen voor de arbeidsmarkt. Een arbeidsongeschiktheidsuitkering zit er voor mij niet in. Nu niet en nooit niet. Of ik moet halfdood zijn.

 

Tegen beter weten in solliciteer ik, maar in twee jaar tijd heeft geen enkele hoofdredacteur, chef Personeelszaken of directeur me uitgenodigd voor een gesprek. Eén keer was ik dicht bij een kans op een betrekking vanuit huis bij een blad over positief denken, maar volgens de schatrijke hoofdredactrice was er (nog) geen budget om mij in dienst te nemen. Toen ik terugmailde dat ik desnoods gratis voor haar dure glossy wilde schrijven, kreeg ik geen antwoord meer.

 

Ik kan inderdaad nog wel wat werken, vanuit huis, vijftien uur per week, drie uur per dag, verdeeld over de dag. Zo heb ik ook aan dit boek gewerkt. Maar waar vind ik zo’n aangepaste baan? Ik ben vanwege mijn leeftijd en beperkingen tamelijk kansloos op de arbeidsmarkt. En toch krijg ik geen rooie cent van de regering, terwijl ik wél jarenlang premies heb afgedragen en door ben gegaan terwijl ik eigenlijk te uitgeput was om te functioneren.

 

Mijn lijden is het lijden van vele lotgenoten die in hetzelfde schuitje zitten als ik. Mensen die eveneens onvrijwillig werkloos en/of te arbeidsongeschikt zijn om een kans te maken en een eerlijke kans te krijgen op de arbeidsmarkt. De regering geeft liever miljarden uit aan bijvoorbeeld Amerikaanse gevechtsvliegtuigen, aan het koninklijk huis en aan onzinnige voorlichtingscampagnes dan aan de sociaal zwakkeren in de samenleving.

 

De Nederlandse uitkeringsinstanties en de vaderlandse regering maken zich in mijn ogen zelfs schuldig aan misdaden tegen de menselijkheid door steeds meer arbeidsongeschikte en chronisch zieke Nederlanders het recht op uitkering te ontzeggen en te ontnemen waardoor een steeds grotere groep landgenoten door het gat in het sociale vangnet valt en financiële problemen krijgt.

 

Door de onrealistisch strenge criteria aan de hand waarvan uitkeringsinstanties bepalen of je arbeidsongeschikt bent, krijgt een steeds grotere groep chronisch zieke landgenoten geen (volledige) uitkering meer, waardoor zij moeten gaan lenen, zwerven of bedelen, naar de kleding- en voedselbank moeten, hun huis moeten verkopen dat ze niet verkocht krijgen of haast worden gedwongen zich met illegale, criminele of andere louche praktijken bezig te houden om aan voldoende geld te komen voor bijvoorbeeld de studiekosten van de kinderen.

 

Deze mensen, die dagelijks door een lijdenhel gaan, worden niet geloofd en niet geholpen door 'Het Systeem' maar volledig in de kou gezet. Onze regering en onze uitkeringsinstanties, inclusief artsen, laten chronisch zieke, arbeidsongeschikte mensen of mensen die nergens worden aangenomen wegens gebrek aan arbeidsplaatsen of wegens leeftijds- of rassendiscriminatie aan hun lot over.

 

Amerikaanse toestanden.

 

We gaan terug naar het Nederland van voor de Tweede Wereldoorlog.

 

Mijn vrouw - werkzaam bij een bank/verzekeringsbemiddelingskantoor - ontmoet van achter haar bureau vrijwel dagelijks mensen die onvrijwillig werkloos zijn, maar die geen cent steun krijgen.

 

Het gaat onder andere om mensen met het Chronisch Vermoeidheids Syndroom - gebrek aan energie - een aandoening die door vele artsen en instanties niet wordt erkend. De beleidsbepalers en beleidsuitvoerders hebben geen flauw benul wat voor een lijdensweg CVS-patiënten doorstaan en hoe beperkt belastbaar zij zijn. Ze weten niet en willen niet geloven dat deze patiënten hun handen vol hebben aan opstaan, wassen, aankleden en een beetje - tussen de rustpauzes door - wat doen.

 

Het kan er bij artsen nog steeds niet in dat ziekte niet per se iets hoeft te zijn dat puur lichamelijk is en dat alleen lichamelijk aantoonbaar is. CVS-patiënten ervaren een ontstellend gebrek aan energie (en je hebt energie nodig om te leven). 'Het Systeem' laat mensen die kopje onder gaan verdrinken. De onrendabelen en de kanslozen worden in Nederland in toenemende mate aan hun lot overgelaten, en verketterd. Nogmaals, ik vind dat een schending van de mensenrechten.

 

De Nederlandse regering en uitkeringsinstanties zouden wat mij betreft voor het Internationale Tribunaal/Gerechtshof gesleept dienen te worden. Wie neemt het voor ons op? Waarom slaan de lotgenoten de handen niet ineen middels vreedzame, massale protestmarsen?

 

Helaas, ik heb vanaf mijn blogadres allang door dat ik mensen probeer te bereiken op een onbewoond eiland.

 

Hoofdstuk 37.

 

Luister of je tong maakt je doof (Cree).

 

Door ziekte en overspannenheid leer je je eigen lichaam veel beter kennen en je krijgt in de gaten hoe je geest reageert op bepaalde prikkels.

 

Zo heb ik bijvoorbeeld ervaren dat ik heel slecht reageer op het slikken van voedingssupplementen tegen de vermoeidheid.  Net als gewone medicijnen kunnen voedingssupplementen die je lange tijd inneemt bijwerkingen veroorzaken. Hier is bij de burgers veel te weinig over bekend en hier wordt veel te weinig voor gewaarschuwd. Artsen houden zich hier bijna niet mee bezig of bagatelliseren het, is mijn persoonlijke ervaring.

 

Om meer energie te krijgen en om te ontspannen, ben ik magnesium, vitamine B, pure chocolade met minstens 75 procent cacao en vitamine C gaan slikken. Vier oppeppende, dopamine verhogende middelen die ik jarenlang dagelijks innam.

 

Enerzijds met positieve gevolgen: ik had wat meer energie én werd minder vaak geveld door verkoudheid en griepachtige kwalen. Zeer prettig. Bovendien sliep ik beter door de inname van magnesium dat een (spier)ontspannend effect kan hebben.

 

Echter, op een gegeven ogenblik kreeg ik last van zeer akelige stemmingen, meestal van agressieve aard. Plotseling, zomaar uit het niets, kreeg ik bijvoorbeeld de neiging en drang om iemand op zijn of haar gezicht te slaan, zonder enige aanleiding. Ik deed het nooit, maar ik had moeite mezelf te bedwingen en om niet toe te geven aan de impulsen. Soms was er juist sprake van een onverklaarbare stemming van euforische makelij. Zomaar ineens kon ik, zittend in een luierstoel of tijdens het eten, het gevoel krijgen alsof er iets heel spannends te gebeuren stond of dat ik smoorverliefd was .

 

Door op internet te zoeken naar oorzaken voor deze verschijnselen en door het lezen van artikelen over de kwalijke gevolgen van supplementen - artikelen waar ik al dan niet toevallig bij uitkwam - kreeg ik de indruk dat mijn nieuwe klachten wel eens te maken zouden kunnen hebben met een te hoog dopamineniveau, veroorzaakt door het jarenlang innemen van dopamine verhogende supplementen en voedingsmiddelen.

 

Dopamine is een neurotransmitter die ervoor zorgt dat we ons prettig voelen, bijvoorbeeld als we een beloning krijgen. Onbalans in het dopaminegehalte kan ADHD en zelfs schizofrenie veroorzaken. Bij angst komen grote hoeveelheden dopamine vrij die ervoor zorgen dat we ons fixeren op de bron van onze angst, zoals in mijn geval onder andere het plein.

 

Na een paar weken geen supplementen, suiker en pure chocolade te hebben ingenomen of te hebben genuttigd, verdween de agressieve stoornis voor een belangrijk deel en ook de weinig hout snijdend euforische buien lieten zich niet meer gelden.

 

Mijn les is dus geweest voorzichtig te zijn met het gedurende lange tijd slikken van supplementen. Geen enkele arts, genezer of psycholoog die dit inzicht had of deze theorie aan mij voorlegde. In de medische wereld is naar mijn mening veel te weinig aandacht voor en bezorgdheid over ongewenste en nadelige neveneffecten van medicijnen, voeding en voedingssupplementen.

 

 

Natuurlijk kan en wil ik niet beweren dat ik het allemaal beter weet dan artsen en therapeuten (dat is beslist niet zo), maar sommige feiten komen aan het licht door je eigen ervaring. En als je in boeken, krantenartikelen en op internet dan leest dat wetenschappers tot dezelfde conclusie zijn gekomen, dan is dat alleen maar een hele prettige bevestiging van wat je zelf al ervoer.